الباب الرابع و التسعون في الدعوى متن قال الصادق ( ع ) : الدعوى بالحقيقة للأنبياء و الائمة و الصديقين ، و أما المدعى به غير واجب فهو كإبليس اللعين ، ادعى النسك و هو على الحقيقة منازع لربه مخالف لامره . فمن ادعى أظهر الكذب و الكاذب لا يكون أمينا . و من ادعى فيما لا يحل له فتح عليه أبواب البلوى ، و المدعى يطالب بالبينة لا محالة ، و هو مفلس فيفتضح ، و الصادق لا يقال له لم ، قال أمير المؤمنين ( ع ) : الصادق لا يراه أحد الاهابه . [ ( ترجمه ) ] باب نود و چهارم در ادعا نمودن حضرت صادق ( ع ) مىفرمايد : ادعا كردن حقيقت را يا در حقيقت نيست مگر از براى پيغامبران و پيشوايان حق و آنان كه به مرحلهء صدق در رفتار و پندار رسيده‌اند . و أما كسى كه دعوى دارد بدون لزوم و ثبوت ، و روى ظن و خيال و وهم : پس مانند ابليس لعين خواهد بود كه ادعاى عبادت و طاعت حق نمود ، در صورتى كه او در واقع نزاعكننده با پروردگار متعال و مخالف با او بود . پس كسى كه ادعا كرد ، تظاهر به دروغ كرده است ، و آدم دروغگو هرگز مطمئن و و امين نيست . و كسى كه ادعا نمود در موردى كه جايز نيست براى او ، باز مىكند